ایده آل ترین حالت از روز برای من،الانه.

عصر جمعه/سکوت خیابونا/چشمای خوابآلود و لجباز

کتاب ملت عشق رو میز کنار تختم بهم چشمک میزنه ولی از خستگی نمیتونم چشامو باز نگه دارم.

ته دلم میدونم قرار نیست بخوابم و میرم سراغ کتاب.

از امید به زندگی :

لباس هایی که منتظرن برای اولین بار پوشیده شن.

بلندی های بادگیر رو میخونم و به خودم میام میبینم نصف روزم گذشته و صفحه ی ۳۴۸ رو ورق میزنم.

دلم میخواد تا صبح تمومش کنم.

"او"ی عزیزم؛

تو الان رفتی کنسرت و نیناش ناش میکنی که الهی برق کل برج قطع شه و هیچ جوره تامین نشه!

و من ناچار نشستم و فیلم ترکی میبینم ودست و پا شکسته سعی میکنم یه چیزایی بفهمم.

اگه امشب بخوام خواب ببینم قطعاً تو همون بلندی های بادگیر دارم با اسبم پرسه میزنم و دامن بلند و پلیسه دارم با وزش بادهای غربی به سمت مخالف حرکت میکنه.

از دور عمارت گرنج رو میبینم در حالی که ارواح هیت کلیف و کاترین ارنشاو قدم زنان از اونجا دور میشن.

دلتنگ دوستام و دانشگام.

وقتایی که کل مسیرو باهاشون صحبتمیکردم و تک تکشون بهم زنگ میزدن تا ببینن کجا رسیدم.

وقتایی که شکم به درسارجعیت پیدا میکرد و به جای کلاس میرفتیم کافه و من راضی نمیشدم آبنبات چوبیمو از دهنم دربیارم و با دهن نیمه پر با کافهمن صحبت میکردم.

یکشنبه بالاخره میرم دانشگاه^_^.

۶۰تومن دادم سیم شارژر خریدم.

از امروز تا هفت نسل بعدم از این سیماستفاده خواهیم کرد.